In Memoriam: Herman Mulder

Vandaag (24.01.2026) nemen we afscheid van Herman: echtgenoot, vader, schoonvader, opa en zangersvriend. En namens het Ulfts Mannenkoor nemen we afscheid van een man die voor ons koor van grote betekenis is geweest. Na het overlijden van Bert Renting is dit opnieuw een moment dat ons raakt: opnieuw verliezen we iemand die een groot deel van zijn leven heeft verbonden aan het Ulfts Mannenkoor.

Hoewel Herman al geruime tijd niet meer meezong, doet dit afscheid pijn. Want wie zó lang en zó wezenlijk deel uitmaakt van een koorgemeenschap, blijft bij die gemeenschap horen – ook wanneer de dinsdagavond niet meer lukt, ook wanneer gezondheid en omstandigheden grenzen stellen.

Tegelijkertijd kijken we vandaag ook terug op een lange, rijke periode van samenwerking en vriendschap, op een inzet die we niet zullen vergeten. Ik mag namens het UMK proberen woorden te geven aan onze rouw én aan onze dankbaarheid.

Herman was lid van het Ulfts Mannenkoor sinds 1958: één jaar na de oprichting van het koor in 1957. Dat is bijna niet te bevatten. Dat betekent dat Herman het koor niet alleen heeft meegemaakt, maar mede heeft gevormd. Hij zong altijd bij de baritons: trouw, muzikaal, en, dat is belangrijk om te zeggen: ook gewoon een goede zanger. Iemand op wie je kon bouwen. En hij was een zeer gewaardeerde solist; iemand die durfde te staan, maar nooit om zichzelf.

In 2007 werd Herman tijdens de jaarlijkse contact- en feestmiddag benoemd tot erelid van het Ulfts Mannenkoor. Terecht. Herman was niet alleen Herman als persoon; hij was ook Herman als onderdeel van een familie die, zo lijkt het, al generaties lang betrokken is bij het Ulfts Mannenkoor. Herman en Riet: mastodonten, in de beste betekenis van het woord. Dragers van geschiedenis. Mensen die het koor niet als een hobby “erbij” deden, maar als een gemeenschap waarvoor je verantwoordelijkheid neemt.

Die verantwoordelijkheid nam Herman op indrukwekkende wijze. Al in 1965 werd hij bestuurslid en begon hij als bibliothecaris. Een functie die misschien bescheiden klinkt, maar in een koor van betekenis is: zorgen dat muziek beschikbaar is, dat zaken kloppen, dat de basis op orde is. Herman vervulde die rol tot 1974.

Van 1974 tot 1982 was hij secretaris: nauwkeurig, betrokken, verbindend. En in 1982 nam hij het voorzitterschap over van de al even fameuze voorzitter Hent Derksen. Herman was voorzitter tot 1989. Zeven jaar lang heeft hij die rol met toewijding en verve vervuld.

En wie naar die periode kijkt, ziet een koor dat bloeide. Herman was in zijn bestuursperiode een voortreffelijk vertegenwoordiger en ambassadeur. Mede door zijn inzet, zijn contacten en zijn persoonlijkheid beleefde het Ulfts Mannenkoor hoogtepunten die we nog altijd noemen. Aansprekende concerten – waaronder met Iwan Rebroff – en concertreizen naar steden in heel Europa: Wenen, Boedapest, Praag, Huddersfield, Kamnik en Ljubljana. Het zijn niet alleen mooie herinneringen; het zijn momenten waarop het koor in de wereld stond. Herman heeft daarmee het culturele leven, lokaal én internationaal, een impuls gegeven. Hij heeft daarmee het Ulfts Mannenkoor een grote dienst bewezen.

Maar Herman was meer dan bestuurder. Ook nadat hij zijn voorzitterschap neerlegde, bleef hij actief betrokken bij het koor: als tweede dirigent, als concertmeester, als redactielid van De Grote Terts, als lid van de muziekadviescommissie en als redacteur van het jubileumboek De Gouden Terts. Steeds opnieuw: daar waar iets nodig was, stond Herman er. Niet omdat het moest, maar omdat hij het belangrijk vond. Omdat hij zich kon vereenzelvigen met het koor en alles waar het koor voor staat. Wie Herman kende, weet: ook in vriendschappen zat bij hem iets stevigs en betrouwbaars. Niet luidruchtig, niet opgeblazen maar aanwezig, loyaal en echt.

En dat is de andere kant van zijn leven, waar we vandaag ook eerbiedig bij stilstaan: de liefde en zorg thuis. In 1989 verschoof Hermans prioriteit noodgedwongen en vanzelfsprekend. Herman legde zijn bestuursfunctie neer, omdat hij thuis nodig was. Dat typeert hem misschien wel het meest: verantwoordelijkheid nemen waar die het meest telt. Niet met woorden, maar met daden. Zorgzaam, geduldig en trouw.

De laatste jaren ging Hermans gezondheid langzaam achteruit en verbleef hij geruime tijd in Antonia in Terborg. Dinsdagavond zingen ging al een tijd niet meer. Toch bleven zangersvrienden hem bezoeken. En wie bij Herman kwam, merkte: hij wilde weten hoe het met “zijn” koor stond. Hij had altijd een vriendelijk woord. Hij kon genieten van het contact en van het praten over het koor, alsof je daarmee even iets terugbracht wat hem dierbaar was. En wat velen ook zullen herkennen: zijn ziekte maakte van Herman geen mistroostig mens. Integendeel. Herman zat vaak op de praatstoel: anekdotes en herinneringen.

Een tijd geleden heeft het koor Herman en Riet nog verrast met een persoonlijk concert, speciaal voor hen. Dat moment zegt veel. Het Ulfts Mannenkoor bracht iets terug aan iemand die zóveel had gegeven. En het was ook precies wat Herman zo waardeerde: de sfeer, de kwaliteit, de kameraadschap, en vooral het samen zingen. En uiteraard wil het Ulfts Mannenkoor ook vandaag van zich laten horen en zingen bij deze uitvaartplechtigheid van Herman.

Herman, namens het Ulfts Mannenkoor: dank voor je jarenlange, onbaatzuchtige en belangeloze inzet. Dank voor je trouw, je warmte, je humor, je muzikaliteit en je leiderschap. Jij hebt het koor mede gemaakt tot wat het is. Populair gezegd: Herman wás het Ulfts Mannenkoor, niet omdat je jezelf op de voorgrond zette, maar omdat je zo vanzelfsprekend deel uitmaakte van onze identiteit en geschiedenis.

En tenslotte wil ik naar voren kijken. Dan zie ik Riet, de kinderen, en de kleinkinderen die nu Herman moeten missen. Jullie leven is verstoord en moet opnieuw worden opgepakt. Het zal zoeken zijn naar een nieuwe balans. Wees in die zoektocht steeds verzekerd van de vriendschap en ondersteuning van het Ulfts Mannenkoor. Wij rouwen met jullie mee. En wij zullen Herman blijven gedenken – in verhalen, in herinneringen, en in de muziek die hij zo liefhad.

Rust zacht, Herman.