668
Ulfts Mannenkoor
In 1957 werd het Ulfts Mannenkoor opgericht. Het koor telt circa tachtig zangers, die zich met grote animo en toewijding bezighouden met pure koorzang
IN MEMORIAM – HERMAN MULDER![]()
(Oud-voorzitter en erelid Ulfts Mannenkoor)![]()
![]()
Vandaag (24.01.2026) nemen we afscheid van Herman: echtgenoot, vader, schoonvader, opa en zangersvriend. En namens het Ulfts Mannenkoor nemen we afscheid van een man die voor ons koor van grote betekenis is geweest. Na het overlijden van Bert Renting is dit opnieuw een moment dat ons raakt: opnieuw verliezen we iemand die een groot deel van zijn leven heeft verbonden aan het Ulfts Mannenkoor.![]()
Hoewel Herman al geruime tijd niet meer meezong, doet dit afscheid pijn. Want wie zó lang en zó wezenlijk deel uitmaakt van een koorgemeenschap, blijft bij die gemeenschap horen – ook wanneer de dinsdagavond niet meer lukt, ook wanneer gezondheid en omstandigheden grenzen stellen.![]()
Tegelijkertijd kijken we vandaag ook terug op een lange, rijke periode van samenwerking en vriendschap, op een inzet die we niet zullen vergeten. Ik mag namens het UMK proberen woorden te geven aan onze rouw én aan onze dankbaarheid.![]()
![]()
Herman was lid van het Ulfts Mannenkoor sinds 1958: één jaar na de oprichting van het koor in 1957. Dat is bijna niet te bevatten. Dat betekent dat Herman het koor niet alleen heeft meegemaakt, maar mede heeft gevormd. Hij zong altijd bij de baritons: trouw, muzikaal, en, dat is belangrijk om te zeggen: ook gewoon een goede zanger. Iemand op wie je kon bouwen. En hij was een zeer gewaardeerde solist; iemand die durfde te staan, maar nooit om zichzelf.![]()
![]()
In 2007 werd Herman tijdens de jaarlijkse contact- en feestmiddag benoemd tot erelid van het Ulfts Mannenkoor. Terecht. Herman was niet alleen Herman als persoon; hij was ook Herman als onderdeel van een familie die, zo lijkt het, al generaties lang betrokken is bij het Ulfts Mannenkoor. Herman en Riet: mastodonten, in de beste betekenis van het woord. Dragers van geschiedenis. Mensen die het koor niet als een hobby “erbij” deden, maar als een gemeenschap waarvoor je verantwoordelijkheid neemt.![]()
![]()
Die verantwoordelijkheid nam Herman op indrukwekkende wijze. Al in 1965 werd hij bestuurslid en begon hij als bibliothecaris. Een functie die misschien bescheiden klinkt, maar in een koor van betekenis is: zorgen dat muziek beschikbaar is, dat zaken kloppen, dat de basis op orde is. Herman vervulde die rol tot 1974.![]()
Van 1974 tot 1982 was hij secretaris: nauwkeurig, betrokken, verbindend. En in 1982 nam hij het voorzitterschap over van de al even fameuze voorzitter Hent Derksen. Herman was voorzitter tot 1989. Zeven jaar lang heeft hij die rol met toewijding en verve vervuld.![]()
![]()
En wie naar die periode kijkt, ziet een koor dat bloeide. Herman was in zijn bestuursperiode een voortreffelijk vertegenwoordiger en ambassadeur. Mede door zijn inzet, zijn contacten en zijn persoonlijkheid beleefde het Ulfts Mannenkoor hoogtepunten die we nog altijd noemen. Aansprekende concerten – waaronder met Iwan Rebroff – en concertreizen naar steden in heel Europa: Wenen, Boedapest, Praag, Huddersfield, Kamnik en Ljubljana. Het zijn niet alleen mooie herinneringen; het zijn momenten waarop het koor in de wereld stond. Herman heeft daarmee het culturele leven, lokaal én internationaal, een impuls gegeven. Hij heeft daarmee het Ulfts Mannenkoor een grote dienst bewezen.![]()
![]()
Maar Herman was meer dan bestuurder. Ook nadat hij zijn voorzitterschap neerlegde, bleef hij actief betrokken bij het koor: als tweede dirigent, als concertmeester, als redactielid van De Grote Terts, als lid van de muziekadviescommissie en als redacteur van het jubileumboek De Gouden Terts. Steeds opnieuw: daar waar iets nodig was, stond Herman er. Niet omdat het moest, maar omdat hij het belangrijk vond. Omdat hij zich kon vereenzelvigen met het koor en alles waar het koor voor staat. Wie Herman kende, weet: ook in vriendschappen zat bij hem iets stevigs en betrouwbaars. Niet luidruchtig, niet opgeblazen maar aanwezig, loyaal en echt.![]()
![]()
En dat is de andere kant van zijn leven, waar we vandaag ook eerbiedig bij stilstaan: de liefde en zorg thuis. In 1989 verschoof Hermans prioriteit noodgedwongen en vanzelfsprekend. Herman legde zijn bestuursfunctie neer, omdat hij thuis nodig was. Dat typeert hem misschien wel het meest: verantwoordelijkheid nemen waar die het meest telt. Niet met woorden, maar met daden. Zorgzaam, geduldig en trouw.![]()
![]()
De laatste jaren ging Hermans gezondheid langzaam achteruit en verbleef hij geruime tijd in Antonia in Terborg. Dinsdagavond zingen ging al een tijd niet meer. Toch bleven zangersvrienden hem bezoeken. En wie bij Herman kwam, merkte: hij wilde weten hoe het met “zijn” koor stond. Hij had altijd een vriendelijk woord. Hij kon genieten van het contact en van het praten over het koor, alsof je daarmee even iets terugbracht wat hem dierbaar was. En wat velen ook zullen herkennen: zijn ziekte maakte van Herman geen mistroostig mens. Integendeel. Herman zat vaak op de praatstoel: anekdotes en herinneringen.![]()
![]()
Een tijd geleden heeft het koor Herman en Riet nog verrast met een persoonlijk concert, speciaal voor hen. Dat moment zegt veel. Het Ulfts Mannenkoor bracht iets terug aan iemand die zóveel had gegeven. En het was ook precies wat Herman zo waardeerde: de sfeer, de kwaliteit, de kameraadschap, en vooral het samen zingen. En uiteraard wil het Ulfts Mannenkoor ook vandaag van zich laten horen en zingen bij deze uitvaartplechtigheid van Herman. ![]()
![]()
Herman, namens het Ulfts Mannenkoor: dank voor je jarenlange, onbaatzuchtige en belangeloze inzet. Dank voor je trouw, je warmte, je humor, je muzikaliteit en je leiderschap. Jij hebt het koor mede gemaakt tot wat het is. Populair gezegd: Herman wás het Ulfts Mannenkoor, niet omdat je jezelf op de voorgrond zette, maar omdat je zo vanzelfsprekend deel uitmaakte van onze identiteit en geschiedenis. ![]()
En tenslotte wil ik naar voren kijken. Dan zie ik Riet, de kinderen, en de kleinkinderen die nu Herman moeten missen. Jullie leven is verstoord en moet opnieuw worden opgepakt. Het zal zoeken zijn naar een nieuwe balans. Wees in die zoektocht steeds verzekerd van de vriendschap en ondersteuning van het Ulfts Mannenkoor. Wij rouwen met jullie mee. En wij zullen Herman blijven gedenken – in verhalen, in herinneringen, en in de muziek die hij zo liefhad.![]()
![]()
Rust zacht, Herman.
IN MEMORIAM: BERT RENTING![]()
![]()
Deze week namen we afscheid van Bert Renting: partner en echtgenoot, vader en schoonvader, opa en voor ons ook: zangersvriend. Namens het Ulfts Mannenkoor wil ik woorden geven aan wat veel koorleden nu voelen. We nemen afscheid van een zeer gewaardeerd en betekenisvol lid, van een betrokken zanger, en van een secretaris die jarenlang mee het gezicht van ons koor heeft bepaald. Dat dit afscheid zó plotseling komt, doet ontzettend veel pijn. Tegelijk kijken we terug op een mooie periode van samenwerking en kameraadschap, die we niet zullen vergeten.![]()
![]()
Op woensdag 7 januari 2026 zouden we in een bestuursvergadering terugblikken op twee mooie en geslaagde kerstconcerten, waarin Bert in de organisatie nog een belangrijke rol had gespeeld. Het zou bovendien één van de laatste officiële bestuursvergaderingen zijn van Bert als secretaris. Hij had al eerder aangegeven dat hij wilde stoppen. Niet omdat hij het werk niet graag deed, maar omdat hij het rustiger aan wilde doen. Alleen: de zoektocht naar een nieuwe secretaris verliep moeizaam, en telkens won bij Bert hetzelfde: verantwoordelijkheidsgevoel. Steeds weer was zijn plichtsbesef groter dan zijn wens om af te bouwen.![]()
Dat verantwoordelijkheidsgevoel typeerde hem ook toen in 2017 de toenmalige secretaris, Clemens ter Voert, stopte. Wie de illustere voorgangers kende, weet: dat waren grote schoenen om te vullen. Binnen het bijna zeventigjarige bestaan van het Ulfts Mannenkoor hebben we een aantal van die “legendarische secretarissen” gehad, mensen die zich volledig met het koor vereenzelvigden en die het secretariaat niet zagen als een taak, maar als een roeping.![]()
In januari 2017 bood hij aan het secretariaat op zich te nemen. Dat aanbod was niet alleen moedig, maar ook typisch Bert: betrokken, nuchter en doordacht. Hij kende zichzelf goed en wist: je moet dit niet in je eentje willen doen. Daarom stelde hij voor om het secretariaat als een team op te pakken, met drie baritons. Niet de beroemde drie baritons van de grote podia, maar onze eigen lokale variant: Bennie Römer, René Alofs en Bert zelf. Er kwam een taakverdeling. En zoals dat soms gaat: verschoof de praktijk. Wat bleef, was dat Bert de “vooruitgeschoven post” in het bestuur was, en René Alofs trouw op de achtergrond meekeek en meedacht, letterlijk vaak over Berts schouder.![]()
![]()
Bert was sinds 2004 lid van het Ulfts Mannenkoor. Meer dan twintig jaar dus. En in die jaren was hij veel meer dan “gewoon” zanger of bestuurslid. Bert was iemand die zag wat er nodig was en het dan gewoon deed.![]()
Hij was lid van de bouwploeg.![]()
Hij reed met de aanhanger van het koor stad en land af naar optredens.![]()
Hij bracht, soms samen met de kleinkinderen, de Huurderskrant rond.![]()
Hij was de ‘postduif’ van het koor: degene die nieuwsbrieven, boodschappen en berichten langsbracht bij leden die niet met internet of e-mail werken.![]()
Hij regelde bloemen voor dirigent, pianist en solisten.![]()
Hij zorgde dat kerstattenties werden bezorgd bij mensen die iets voor het koor hadden gedaan.![]()
Kortom: timmeren, sjouwen, drukken, kopiëren, rondbrengen – en altijd met dezelfde rustige vanzelfsprekendheid. Nooit veel woorden, maar wél altijd aanwezig wanneer het nodig was.![]()
Wat Bert daarnaast zo waardevol maakte, was zijn aandacht voor de mensen. Koorleden worden kritisch, hebben vragen, zorgen, wensen. En Bert had daar een feilloze antenne voor. Hij luisterde, keek om zich heen, voelde aan wat er leefde. Als hij signalen opving, ondernam hij ook actie. Dan klopte hij aan bij het bestuur, niet dramatisch, niet verwijtend, maar helder en praktisch: dit speelt er, dit is belangrijk, dit vraagt om aandacht en zo zouden we het kunnen oppakken. Dat was goud waard. Zeker omdat een deel van het bestuur niet actief meezingt, hielp Bert het bestuur om verbonden te blijven met het koor zelf: met de sfeer, de vragen, de gevoeligheden. Hij hield ons bij de les. En daarmee kom je vanzelf bij wie Bert was.![]()
Bert was een mensenmens. Een man uit één stuk. Een stille werker met een groot hart. Trouw, betrouwbaar, dienstbaar en zonder opsmuk. Hij hoefde niet op de voorgrond te staan. Sterker nog: dat wilde hij liever niet. Maar als er iets moest gebeuren, stond hij er. Niet voor complimenten, niet voor status, maar omdat hij vond dat je elkaar helpt en dat je samen de boel draaiende houdt.![]()
![]()
Nu moeten we verder zonder Bert. Zonder die vaste waarde die zo lang onderdeel was van de geschiedenis van het Ulfts Mannenkoor. Dat voelt leeg, en dat is het ook. Maar we nemen ook iets mee: zijn inzet, zijn houding, zijn manier van doen. Het voorbeeld dat je niet hard hoeft te praten om veel te betekenen. Dat je in de schaduw kunt blijven en tóch onmisbaar kunt zijn. We zullen zijn erfenis in het koor koesteren en levend houden, op onze manier.![]()
![]()
Bert, dank je wel.![]()
Voor je trouw. Voor je inzet. ![]()
Voor wie je was.![]()
We zullen je missen.